Zawsze w ruchu

Portugalskiego nie uczyl sie dla kariery. Uczyl sie go, bo chcial rozumiec piesni spiewane w rodzie i wiedziec, z czego smieja sie brazylijscy instruktorzy. Kiedy zona zobaczyla ogloszenie o pracy w miedzynarodowej firmie i wyslala jego aplikacje, smiali sie przy kolacji, ze mogloby z tego cos wyjsc. Kilka tygodni pozniej Tomasz Tomczyk dostal te prace.Przez lata opowiadal te historie jako szczesliwy zbieg okolicznosci. Pozniej zauwazyl cos innego: portugalski byl pierwsza bardzo konkretna umiejetnoscia, ktora przyniosl do pracy z miejsca niemajacego z praca nic wspolnego. Nie byl ostatnia. Zawsze w ruchu to zapis dwudziestu lat spedzonych miedzy sala treningowa a biurem. Tomczyk zestawia to, czego uczy capoeira, z badaniami nad przeplywem, odpornoscia, cienkimi wycinkami, bezpieczenstwem psychologicznym, inteligencja zbiorowa i bledem planowania ale nie udaje, ze jedno dowodzi drugiego. Badanie opisujace zachowanie ludzi w laboratorium nie jest badaniem capoeiry. Tam, gdzie widzi podobienstwo, mowi wprost, ze interpretacja nalezy do niego.Ksiazka rozwija sie w trzech aktach jednostka, dwoje ludzi, caly krag a kazdy rozdzial zamykaja dwa kaciki: jeden dla prowadzacych zajecia, drugi dla pracujacych w firmie. Nie po to, zeby ktokolwiek zaczal trenowac capoeire. Po to, zeby pokazac, co sie dzieje, kiedy przez wystarczajaco dlugi czas powaznie traktujemy cos, co mialo byc tylko pasja.Lekcja jest ta sama w kazdej skali: miec w zyciu dosc oparcia, zeby byc zawsze w ruchu.