چشم انداز، اتصال عملکردی و تنوع زیستی

چشم انداز معمولاً از عناصر گسسته‌ای تشکیل شده‌اند که معمولاً لکه‌ها نامیده می‌شوند، که می‌توان آنها را به عنوان مناطق نسبتاً همگنی تعریف کرد که با محیط اطراف خود متفاوت هستند. به طور کلی، لکه‌ها دارای مرزهای قابل تشخیص و ویژگی‌های مکانی متمایزی هستند که می‌توان آنها را به صورت ترکیبی توسط متغیرهای داخلی (به عنوان مثال تراکم، ترکیب گونه‌ای و ارتفاع درختان در یک لکه جنگلی) توصیف کرد. چیدمان و تعداد لکه‌های مختلف، ناهمگونی را در چشم انداز ایجاد می‌کنند. این ناهمگونی چشم انداز، به ویژه توزیع مکانی و چیدمان لکه‌ها در چشم انداز (یعنی الگوی منظره)، مهم است زیرا بر تعاملات بین/درون گونه‌ها، هم در داخل و هم بین لکه‌ها تأثیر می‌گذارد. وجود یک گونه در یک چشم‌انداز به وجود زیستگاه/منابع کافی و همچنین توانایی حرکت در میان آنها چه برای جستجوی غذا، تولید مثل یا مهاجرت و غیره، یا برای پراکندگی و تشکیل کلونی (مثلاً به صورت انفرادی، بذر یا هاگ) بستگی دارد. مهم است که مساحت و کیفیت زیستگاه‌های موجود با نیازهای گونه مورد نظر مطابقت داشته باشد. حرکت بین لکه‌ها تنها با تجزیه و تحلیل چشم انداز از دیدگاه گونه‌های منفرد و اطمینان از وجود عناصر منظر که به هر گونه اجازه حرکت می‌دهند در مقیاس و الگوی مکانی مورد نیاز قابل تشخیص است. ماهیت و مقیاس این عناصر می‌تواند بین گونه‌ها تفاوت قابل توجهی داشته باشد.