Atburðamörk

„Atburðamörk. Myrku miðaldirnar" er skáldverk um heim þar sem menn
geta orðið að guðum,
þar sem ástin er sterkari en örlög,
og þar sem myrkrið er aðeins mynd ljóssins sem hefur gleymt sjálfu sér.
Bretland sekkur í fyrirboða glötunar.
William, drengur sem alla ævi hefur forðast ofbeldi, hreppr konungskórónu sem
verður honum byrði en ekki gjöf. Hann er ekki fæddur til sverðs, en sverðið
velur hann; hann sækist ekki eftir valdi, en valdið kemur til þess sem óttast það
mest af öllum.
William vildi aldrei verða hetja - en heimurinn gerir hann að þeim síðasta sem
hægt er að treysta á.
Og þegar ljósið í hjarta hans verður of bjart, mun það sama ljós hverfast í verð
sem enginn var reiðubúinn að greiða.
En hvert ljós varpar skugga.
Julian - eldri bróðir Williams - er sterkur, stoltur, fæddur til sverðs og frægðar.
Í fyrstu virðist einmitt hann vera „hin sanna hetja", sá sem látir sauðfjárdrenginn
William blikna í ljóma sínum. En ástin á sömu konunni, öfundin gagnvart ljósi
annars manns og örlög björgunar sem snúast í bölvun, gefa myrkrinu rými í hjarta
hans.
Julian er engin skopstæling hins illa, heldur harmrænn andstæðingur: maður sem
réttlátar fyrirætlanir, eiðar sem hann tók á sig og blóð annarra breyta smám
saman í þann sem reisir sverð gegn eigin heimi - og gegn bróður sínum.
Isabella er kona með forna blóðlínu sem gerði hana að vampíru ekki að eigin vali,
heldur af örlögum.
Líf hennar er klofið á milli mannlegrar dags og ódauðlegra nátta, og hjarta hennar
- á milli tveggja bræðra.
Hún er ekki drjúg fegurðardís heldur sú sem óttast eigið speglunarmynd meira en
myrkrið sjálft.
Ást hennar á William er hljóð, blíð og græðandi; tengsl hennar við Julian eru
ástrík, djúp og hættuleg.
Í gegnum hana opinberast báðir bræðurnir - annar í ljósinu, hinn í skugganum -
og einmitt áст hennar verður sú kraftablanda sem getur bjargað, eytt og jafnvel
vakið til lífs aftur.
Á fjarlægum austurlöndum gerir hin mállausa stúlka Mihira frá Varanasi
sáttmála sem heimurinn telur ómögulegan: ekki valdarsamning, heldur vináttu við
djinninn Tíamat.
Hún skipar honum ekki - hún heyrir hann. Hann þjónar henni ekki - hann lærir
af henni.
Galdur þeirra rífur ekki í sundur vef heimsins, heldur græðir hann: það er ljós sem
bindur saman sprungur, andardráttur sem skilar borgum hita á ný, minni sem
gerir mann að manni.
Ferð þeirra snýst ekki um vald, heldur um það hvernig brothætt stúlka og fornum
andi læra að varðveita það sem aðrir keppast við að brjóta niður.
Í gegnum þau opinberast önnur hlið goðsagnanna: þar sem kraftur krefst ekki
blóðs, og þar sem maður getur haldið sjálfum sér jafnvel í heimi guða og
skrímsla.
Á sama tíma færa ólík þjóðflokkasamfélög - dvergar, nagar, dryödur og síðar,
demiúrgur, varúlfar og þeir drekar-bornu - sjálfviljugar fórnir svo heimurinn
rifnist ekki í sundur undir skrefum myrkursins.
En í glufum milli heimanna vakna dökku álfarnir - þeir sem hvorki þurfa stríð til
frægðar né ógæfu til ánægju.
Þeir eru ekki skrímsli, heldur þjóð rekin út að brún tilverunnar. Þeir leita aðeins
leiðar til að lifa þegar eigin heimur þeirra er að deyja.
Alkemía þeirra getur rifið sundur mörk heimsins, og gripir þeirra geta lyft
dauðlegum upp á stig guða.
En í hvert sinn sem nýr kraftur fæðist, deyr hluti heimsins - skógur, borg, á, heil
öld.
Þess vegna er vegur þeirra ekki vegur illmenна, heldur vegur þeirra sem skilja
of seint að lausn eins heims er glötun annars.
Þetta er dökk miðaldafantasía þar sem ilmur reykfylltra smiðja, brauðsins á
vegunum, blóðs eiðanna og dög